Shloka 12
Kuntī’s Appeal for Progeny and the Vyuṣitāśva–Bhadrā Precedent (कुन्ती-पाण्डु संवादः; व्युषिताश्व-भद्रा आख्यानम्)
ततो बलेन महता नानाथ्वजपताकिना । स्तूयमान: स चाशीर्भित्रिद्यिणैश्व महर्षिभि:,राजेन्द्र! महाराज कुन्तिभोजने कुन्ती और पाण्डुका विवाहसंस्कार सम्पन्न करके उस समय उन्हें नाना प्रकारके धन और रत्नोंद्वारा सम्मानित किया। तत्पश्चात् पाण्डुको उनकी राजधानीमें भेज दिया। कुरुश्रेष्ठ जनमेजय! तब कौरवनन्दन राजा पाण्डु नाना प्रकारकी ध्वजापताकाओंसे सुशोभित विशाल सेनाके साथ चले। उस समय बहुत-से ब्राह्मण एवं महर्षि आशीर्वाद देते हुए उनकी स्तुति करवाते थे। हस्तिनापुरमें आकर उन शक्तिशाली नरेशने अपनी प्यारी पत्नी कुन्तीको राजमहलमें पहुँचा दिया
tato balena mahatā nānādhvajapatākinā | stūyamānaḥ sa cāśīrbhis tridivyaiś ca maharṣibhiḥ ||
قال فايشَمبايانا: ثم انطلق الملك باندو في جيشٍ عظيم، تزيّنه الرايات والألوية على اختلافها. وكان المها رِشيّون والبراهمة يثنون عليه في مسيره ويمنحونه بركاتٍ مباركة، كأنها ذات قوة سماوية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of kingship: worldly power (a mighty army and royal splendor) is meant to be accompanied by spiritual sanction—praise, counsel, and blessings from sages and brāhmaṇas—so that the ruler’s actions remain aligned with dharma.
After the marriage arrangements, Pāṇḍu departs in a grand, bannered procession with a large force, while sages and brāhmaṇas praise him and confer auspicious blessings as he travels onward.