Shloka 72
Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
धर्मात्मा स तु गाड़ेयश्चिन्ताशोकपरायण: । प्रेतकार्याणि सर्वाणि तस्य सम्यगकारयत्,धर्मात्मा गंगानन्दन भीष्मजी भाईकी मृत्युसे चिन्ता और शोकमें डूब गये। फिर माता सत्यवतीकी आज्ञाके अनुसार चलनेवाले उन भीष्मजीने ऋत्विजों तथा कुरुकुलके समस्त श्रेष्ठ पुरुषोंके साथ राजा विचित्रवीर्यके सभी प्रेतकार्य अच्छी तरह कराये
dharmātmā sa tu gāḍeyaś cintāśokaparāyaṇaḥ | pretakāryāṇi sarvāṇi tasya samyag akārayat ||
قال فايشَمبايانا: إن بهيشما، ذلك البارّ القائم على الدارما، غمره القلق العميق والحزن. ومع ذلك أقام على الوجه اللائق جميع شعائر الجنائز والواجبات بعد الموت للملك فيتشترَفيريا. وامتثالًا لأمر ساتيافتي، حرص على أن تُؤدَّى كل التكاليف حقّ أدائها، مع الكهنة القائمين بالشعائر وأشراف شيوخ سلالة الكورو—مُقيمًا الدارما وإن كان في قلب الأسى.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when overwhelmed by grief, a dharmic person upholds obligatory duties—especially rites owed to the dead—ensuring they are performed correctly and in accordance with elders’ and lawful authority’s instructions.
After King Vicitravīrya’s death, Bhīṣma—though sorrow-stricken—arranges and completes all the required funerary rites with priests and Kuru elders, acting under Satyavatī’s directive.