Shloka 7
Kuru Prosperity under Bhīṣma and the Succession of Pāṇḍu (कुरुराष्ट्रसमृद्धिः पाण्डुराज्यप्राप्तिश्च)
त॑ क्षिपन्तं सुरांश्षैव मनुष्यानसुरांस्तथा । गन्धर्वराजो बलवांस्तुल्यनामाभ्ययात् तदा,मनुष्योंपर ही नहीं, वे देवताओं तथा असुरोंपर भी आक्षेप करते थे। तब एक दिन उन्हींके समान नामवाला महाबली गन्धर्वराज चित्रांगद उनके पास आया
taṁ kṣipantaṁ surān caiva manuṣyān asurāṁs tathā | gandharvarājo balavāṁs tulyanāmābhyayāt tadā ||
قال فايشَمبايانا: وبينما كان يواصل قذف الإهانات—لا للبشر وحدهم، بل حتى للآلهة وللأسورا—أقبل إليه في ذلك الحين ملكٌ جبار من ملوك الغندرفا يحمل الاسم نفسه. وتُبرز الحادثة أن الكِبر غير المكبوح وازدراء جميع مراتب الكائنات يستدعيان مواجهةً لائقةً وتصحيحاً مستحقاً.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of unrestrained, contemptuous speech: when arrogance leads one to insult even higher beings, it disrupts dharma and naturally draws a corrective response—often from an equal or superior force—restoring moral balance.
A person is described as habitually insulting everyone—humans, gods, and asuras alike. At that moment, a powerful Gandharva king, sharing the same name (identified in context as Citrāṅgada), comes to confront him, setting up an encounter prompted by the offender’s hubris.