Shloka 3
Ādi Parva, Adhyāya 10: Ruru’s Vow and Ḍuṇḍubha’s Appeal (रुरोः प्रतिज्ञा—डुण्डुभोपदेशः)
डुण्ड्रुभ उवाच अन््ये ते भुजगा ब्रह्मन् ये दशन्तीह मानवान् | डुण्डुभानहिगन्धेन न त्वं हिंसितुमहसि,डुण्डुभने कहा--ब्रह्मन्! वे दूसरे ही साँप हैं जो इस लोकमें मनुष्योंको डँसते हैं। साँपोंकी आकृति-मात्रसे ही तुम्हें डुण्डुभोंको नहीं मारना चाहिये
Ḍuṇḍrubha uvāca: anye te bhujagā brahman ye daśantīha mānavān | ḍuṇḍubhān ahigandhena na tvaṁ hiṁsitum arhasi ||
قال Ḍuṇḍrubha: «يا أيها البرهمن، إنما الحيّات التي تلدغ الناس في هذا العالم هي حيّاتٌ أُخَر. فلا ينبغي لك أن تؤذينا نحن الدُّنْدُبْهَات لمجرّد أنّ فينا رائحةَ الحيّات (أو شبهَها).»
डुण्ड्रुभ उवाच
Educational Q&A
Do not punish or harm beings merely due to outward resemblance or suspicion; ethical action requires discernment—those who actually commit harm should be restrained, not innocents who only appear similar.
Ḍuṇḍrubha addresses a Brahmin and pleads for restraint, arguing that true man-biting serpents are others; the ḍuṇḍubhas should not be attacked simply because they bear a snake-like odor or likeness.