ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
तस्माद्दृष्टानुश्रविकं दुष्टमित्युभयात्मकम् संत्यजेत्सर्वयत्नेन विरक्तः सो ऽभिधीयते
tasmāddṛṣṭānuśravikaṃ duṣṭamityubhayātmakam saṃtyajetsarvayatnena viraktaḥ so 'bhidhīyate
فلذلك، إذ يُعلَم أن المرئيّ (لذّات الدنيا) والمسموع عنه (الثواب الموعود بالجنة) كلاهما معيب، ذو طبيعة مزدوجة، فينبغي تركهما بكل جهد. ومثل هذا يُسمّى فيرَكْتا (الزاهد المتجرّد)، أهلًا لأن ينصرف عن الباشا (القيد) ويتوجّه إلى البَتي—الرب شِيفا.
Suta Goswami (narrating Shaiva doctrine to the sages at Naimisharanya)
It frames Linga worship as inward purification: the devotee must renounce both worldly gains and heaven-seeking motives, approaching Śiva (Pati) with dispassion rather than transactional desire.
By implication, Śiva-tattva is beyond the duality of ‘seen’ and ‘heard-of’ rewards; turning toward Śiva means moving beyond paśa (bondage) created by craving for either earthly or celestial fruits.
Pāśupata-oriented vairāgya: disciplined abandonment of fruit-motivation (bhoga and svarga-kāmanā), which supports steadiness in japa, dhyāna, and Linga-pūjā aimed at moksha rather than reward.