मेरुवर्णनम्—प्रमाण, दिग्विभाग, देवपुरी-विमान-निवासाः
नैरृते कृष्णवर्णा च तथा शुद्धवती शुभा तादृशी गन्धवन्ती च वायव्यां दिशि शोभना
nairṛte kṛṣṇavarṇā ca tathā śuddhavatī śubhā tādṛśī gandhavantī ca vāyavyāṃ diśi śobhanā
في جهةِ النَّيرِتي (الجنوب الغربي) تكونُ داكنةَ اللون، ومع ذلك طاهرةً وميمونة؛ وفي جهةِ الفايَڤْيَة (الشمال الغربي) تكونُ كذلك عَطِرةً مُشرِقةً، جميلةً في تلكَ الناحية.
Suta Goswami (narrating the Purana to the sages at Naimisharanya; contextual attribution)
It encodes auspicious directional markers—color, purity, and fragrance—used to align Linga-puja with cosmic order (dik-tattva), supporting śuddhi (purification) and śubha (auspiciousness) in worship.
Through Shakti’s directional manifestations—dark yet pure, fragrant and radiant—it suggests Shiva-tattva as Pati whose power (Shakti) pervades all quarters, transforming even ‘darkness’ into auspicious purity.
Puja-vidhi implications: selecting/observing direction (dik), maintaining purity (śuddhi), and using fragrance (gandha) as upacāra—outer discipline that mirrors inner purification in Pāśupata practice.