तदा देवीं भवं दृष्ट्वा मया च प्रार्थयन् गणैः मुनिदेवर्षयः सिद्धा आज्ञां पाशुपतीं द्विजाः
tadā devīṃ bhavaṃ dṛṣṭvā mayā ca prārthayan gaṇaiḥ munidevarṣayaḥ siddhā ājñāṃ pāśupatīṃ dvijāḥ
حينئذٍ، لمّا أبصرتُ الإلهة وبهافا (شيفا)، شرعَتِ الغَناتُ وأنا في الابتهال إليهما؛ وطلبَ المونِيّون والدِّيفَرِشيّون والسِّدْها والـ«دْوِجَة» جميعًا نيلَ الأمر الباشوبتي—وهو شريعةُ الربّ «باتي»، السيّد الذي يحرّر الـ«باشو» (النفس) من الـ«باشا» (قيد العبودية).
Suta Goswami (narrating the internal scene)
It frames Linga-centered devotion as a request for Śiva’s Pāśupata ordinance—grace-guided discipline that makes worship transformative, aimed at freeing the paśu (individual soul) from pāśa (bondage).
Śiva appears as Bhava and Paśupati—the supreme Pati (Lord) whose authority (ājñā) governs liberation; His presence with Devī indicates that anugraha (saving grace) flows through the Śiva–Śakti unity.
The verse points to seeking the Pāśupata-ājñā—initiation-like authorization into Pāśupata Yoga and its regulated observances, where worship and discipline are undertaken under Śiva’s command.