Adhyaya 17: लिङ्गोद्भव—ब्रह्मविष्ण्वहङ्कार-शमनं, ओंकार-प्रादुर्भावः, मन्त्र-तत्त्वं च
सूर्यमण्डलवद्दृष्ट्वा वर्णमाद्यं तु दक्षिणे उत्तरे पावकप्रख्यम् उकारं पुरुषर्षभः
sūryamaṇḍalavaddṛṣṭvā varṇamādyaṃ tu dakṣiṇe uttare pāvakaprakhyam ukāraṃ puruṣarṣabhaḥ
ولمّا رآه كقرص الشمس، أدرك خيرُ الرجال الحرفَ الأوّل «أ» في الجانب الجنوبي؛ وفي الجانب الشمالي أبصر «أو» متلألئًا كالنار—كاشفًا صورةَ المانترا للِّينغا، حيث يُعرَف باتي (شيفا) عبر الصوت المقدّس.
Suta Goswami (narrating the inner vision described in the Linga’s manifestation episode)
It links Linga-darśana (vision of the Linga as blazing light) with mantra-darśana (vision of sacred syllables), teaching that worship approaches Śiva as both jyotis (radiance) and śabda (revealed sound).
Śiva as Pati is indicated through the Linga’s solar brilliance and through varṇa (mantric syllables), implying that the Lord transcends form yet becomes knowable to the paśu (bound soul) via mantra and divine light.
A contemplative practice central to Pāśupata-oriented devotion: meditating on the Linga as fiery radiance while internally attending to the mantra-syllables (varna) as a means to loosen pāśa (bondage).