Previous Verse
Next Verse

Shloka 48

आचार्य-धर्मलक्षण-श्रद्धाभक्तिप्राधान्यं तथा लिङ्गे ध्यान-पूजाविधानसंकेतः

Adhyaya 10

दृश्यः पूज्यस् तथा देव्या वक्तुमर्हसि शङ्कर श्रीभगवानुवाच अवोचं श्रद्धयैवेति वश्यो वारिजसंभव

dṛśyaḥ pūjyas tathā devyā vaktumarhasi śaṅkara śrībhagavānuvāca avocaṃ śraddhayaiveti vaśyo vārijasaṃbhava

«يا شانكرا، ينبغي أن تُبيّن كيف يُرى الربّ ويُعبَد من قِبَل الإلهة.» فأجاب الربّ المبارك: «قد قلتُ من قبل: “بالإيمان وحده (شرَدّها/śraddhā)”. وبهذا الإيمان نفسه يصيرُ المولودُ من اللوتس (براهما) مُستجيبًا خاضعًا لي.»

दृश्यःto be seen/realized
दृश्यः:
पूज्यःto be worshipped
पूज्यः:
तथाlikewise/also
तथा:
देव्याby the Goddess (Devī)
देव्या:
वक्तुम् अर्हसिyou ought to explain
वक्तुम् अर्हसि:
शङ्करO Śaṅkara
शङ्कर:
श्रीभगवान् उवाचthe Blessed Lord said
श्रीभगवान् उवाच:
अवोचम्I said/I have stated
अवोचम्:
श्रद्धया एवby faith alone
श्रद्धया एव:
इतिthus
इति:
वश्यःsubmissive/amenable
वश्यः:
वारिजसम्भवthe Lotus-born (Brahmā)
वारिजसम्भव:

Shiva (Śrībhagavān)

S
Shiva
P
Parvati
B
Brahma

FAQs

It establishes śraddhā (faith-filled devotion) as the decisive principle behind both darśana (true seeing of the Lord) and pūjā; ritual becomes fruitful when grounded in unwavering devotion to Pati (Śiva).

Śiva-tattva is presented as the supreme Pati who is not compelled by mere status or intellect; He is approached and ‘made accessible’ through sincere śraddhā, indicating grace-centered realization beyond ego and bondage (pāśa).

A bhakti-centered discipline is implied: maintaining śraddhā as the inner limb of pūjā and yogic contemplation—faith stabilizes the pashu (individual soul) and turns it toward Pati for liberation from pāśa.