Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
तदुपस्पर्शनादेव विनिर्धूतमलाशया: । धर्मे पारमहंस्ये च प्रोत्पन्नमतयोऽप्युत ॥ ४ ॥ तेपिरे तप एवोग्रं पित्रादेशेन यन्त्रिता: । प्रजाविवृद्धये यत्तान् देवर्षिस्तान् ददर्श ह ॥ ५ ॥
tad-upasparśanād eva vinirdhūta-malāśayāḥ dharme pāramahaṁsye ca protpanna-matayo ’py uta
في ذلك الموضع المقدّس، بمجرد ملامسة ماء البحيرة والاغتسال فيه على الدوام، زالت أدران قلوبهم ومالت عقولهم إلى سلوك البرمهَنس. ومع ذلك، إذ كانوا مقيّدين بأمر أبيهم بزيادة النسل، مارسوا تَقَشُّفًا شديدًا لتحقيق رغبته. وذات يوم رأى الدِّيوَرشي نارَدَ هؤلاء الفتيان على تلك التبسية، فتقدّم إليهم.
This verse says that merely by contact with a great devotee, the heart’s impurities are washed away and higher spiritual understanding awakens.
Because Nārada is a pure devotee; his presence and guidance naturally awakened paramahaṁsa-level insight in them, turning their minds toward the highest dharma.
Seek regular company of sincere devotees—through satsanga, kīrtana, and hearing Bhāgavatam—so the mind becomes cleansed and spiritual priorities become clear.