Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
فلما علم فاسيشتا أن تقديم لحم الإنسان كان من فعل الراکشس لا من فعل الملك، ندم على لعن الملك البريء، وأقام تَقَشُّفًا اثني عشر عامًا للتطهير. وفي تلك الأثناء أخذ سوداسا ماءً في كفّيه وتلا تعويذة اللعن مستعدًّا أن يلعن فاسيشتا، لكن زوجته مدايَنتي منعته؛ وبغضبٍ سكبت الماء قرب قدمي المعلّم. ثم رأى الملك أن الجهات العشر والسماء وسطح الأرض كلها مملوءة بالكائنات الحيّة في كل مكان.
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.