Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 7
The Yadu–Vṛṣṇi–Andhaka Genealogies and the Purpose of Kṛṣṇa’s Advent
पुरुहोत्रस्त्वनो: पुत्रस्तस्यायु: सात्वतस्तत: । भजमानो भजिर्दिव्यो वृष्णिर्देवावृधोऽन्धक: ॥ ६ ॥ सात्वतस्य सुता: सप्त महाभोजश्च मारिष । भजमानस्य निम्लोचि: किङ्कणो धृष्टिरेव च ॥ ७ ॥ एकस्यामात्मजा: पत्न्यामन्यस्यां च त्रय: सुता: । शताजिच्च सहस्राजिदयुताजिदिति प्रभो ॥ ८ ॥
puruhotras tv anoḥ putras tasyāyuḥ sātvatas tataḥ bhajamāno bhajir divyo vṛṣṇir devāvṛdho ’ndhakaḥ
كان ابنُ أَنو هو بُرُهُوترَ، وابنُ بُرُهُوترَ هو آيُو، وابنُ آيُو هو ساتفَتَ. أيها الملك الجليل، كان لساتفَتَ سبعةُ أبناء: بهَجَمان، بهَجي، دِيفْيَ، فِرِشْني، دِيفاوِرْدْهَ، أَنْدْهَكَ، ومهابهوج. ومن بهَجَمان من زوجةٍ وُلد نِملوتشي وكِنكَṇa ودهِرِشْتي؛ ومن زوجةٍ أخرى وُلد شَتاجِت وسَهَسْراجِت وأَيُوتاجِت.
FAQs
This passage traces the Vṛṣṇi line through Anu → Puruhotra → Ayu → Sātvata, and lists Vṛṣṇi as one of Sātvata’s prominent descendants.
He is narrating the dynastic genealogy that sets the historical and devotional context for the appearance of Lord Kṛṣṇa within the Yadu–Vṛṣṇi line.
They help devotees remember Kṛṣṇa’s earthly lineage and līlā-context, strengthening śraddhā (faith) that the Lord’s pastimes unfold within a sacred, divinely guided history.