गोप्यो मुकुन्दविगमे विरहातुरा याआशासताशिष ऋता मधुपुर्यभूवन् । सम्पश्यतां पुरुषभूषणगात्रलक्ष्मींहित्वेतरान् नु भजतश्चकमेऽयनं श्री: ॥ २४ ॥
gopyo mukunda-vigame virahāturā yā āśāsatāśiṣa ṛtā madhu-pury abhūvan sampaśyatāṁ puruṣa-bhūṣaṇa-gātra-lakṣmīṁ hitvetarān nu bhajataś cakame ’yanaṁ śrīḥ
عند رحيل مُكُندا (كريشنا) عن فرِندافن، كانت الغوبيات الملتاعات بالفراق قد تنبأن بأن أهل ماثورا سينالون بركات كثيرة. وها قد صدق قولهنّ، إذ أخذ أهلها يتأملون بهاء جسد كريشنا، جوهرة الرجال. بل إن الإلهة شري (لاكشمي) رغبت في مأوى ذلك الجمال حتى إنها تركت رجالًا كثيرين، مع أنهم كانوا يعبدونها.
This verse highlights that the gopīs’ intense separation from Mukunda is spiritually potent; their heartfelt words and blessings become reality, showing viraha-bhakti as a peak expression of love for Kṛṣṇa.
The verse poetically states that Śrī (Lakṣmī) chose the beauty of Kṛṣṇa’s very limbs as her abode, emphasizing that all opulence naturally gravitates to the Supreme Lord, who is the true object of worship.
Cultivate steady remembrance and loving service even when you feel “separated” from spiritual inspiration; sincere devotion draws inner prosperity—clarity, peace, and deeper attachment to Kṛṣṇa.