Shloka 4
The Lord Appears to the Devas and Instructs the Truce; Mandara Is Brought for Churning
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
viriñco bhagavān dṛṣṭvā saha śarveṇa tāṁ tanum svacchāṁ marakata-śyāmāṁ kañja-garbhāruṇekṣaṇām
رأى الإله براهما مع الإله شِيفا هيئةَ الربّ الأعلى الشخصية، صافيةً كالكريستال، داكنةً كجوهرة المَرَكَت، وعيناه محمرّتان كعمق زهرة اللوتس. كان يرتدي حريرًا أصفر كذهبٍ مُذاب، وجسده كلّه بهيّ، ووجهه باسم وحاجباه جميلان.
FAQs
These verses describe the Lord’s resplendent, lotus-eyed form attended by Śrī (Lakṣmī), adorned with Kaustubha and divine ornaments, and worshiped even by His personified weapons like Sudarśana.
Seeing the Supreme Person’s transcendental presence, Brahmā and Śiva—along with all the demigods—offered full prostrated obeisances and prayers, acknowledging Him as the highest refuge and controller.
By cultivating humility—like the greatest gods who bow to the Supreme—and by regularly hearing and reciting descriptions of the Lord’s form and glories to awaken reverence and devotion.