मायामोह-प्रवर्तन, वेदमार्ग-बहिष्कार, तथा पाषण्ड-संसर्ग-दोषः
Māyāmoha’s Delusion, Rejection of the Vedic Path, and the Fault of Heretical Association
पतिव्रता महाभागा सत्यशौचदयान्विता सर्वलक्षणसंपन्ना संपन्ना विनयेन च
pativratā mahābhāgā satyaśaucadayānvitā sarvalakṣaṇasaṃpannā saṃpannā vinayena ca
她是坚守夫道的贞妇(pativratā),福德深厚、心性高洁——具足真实、清净与慈悲;诸般吉相圆满,并以谦和之德为饰。
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
This verse presents pativratā-dharma as a bundle of inner virtues—truth, purity, compassion, and humility—framing marital devotion as an ethical force that sustains dharma within society and royal lineages.
Parāśara characterizes excellence not by power or status but by cultivated qualities (satya, śauca, dayā, vinaya), describing them as ‘auspicious marks’ (lakṣaṇas) that make a person complete.
Even without naming Vishnu directly, the verse aligns personal virtue with dharma—the order upheld under Vishnu’s sovereignty—implying that righteous qualities in individuals reflect and support the cosmic moral structure central to Vaishnava Purāṇas.