कुजम्भस्य रथो युक्तः पिशाचवदनैः खरैः रथस्तु महिषस्योष्ट्रैर् गजस्य तु तुरंगमैः //
kujambhasya ratho yuktaḥ piśācavadanaiḥ kharaiḥ rathastu mahiṣasyoṣṭrair gajasya tu turaṃgamaiḥ //
俱阇婆(Kujambha)的战车套以面貌如毗舍遮(piśāca,食尸鬼)之驴;摩醯沙(Mahisha)的战车套以骆驼;伽阇(Gaja,象)之战车则套以骏马。
This verse does not discuss Pralaya; it belongs to iconographic description, specifying how certain beings’ chariots should be shown with particular draft animals.
Indirectly, it supports dharmic patronage: kings and householders funding temples or images should follow śāstric specifications so that commissioned icons and reliefs conform to Purāṇic norms.
It provides pratima-lakṣaṇa detail used by sculptors and temple planners—what animals to depict as the yoked team for specific chariots—helping maintain canonical consistency in temple art and ritual visualization.