Matsya Purana — Brahmā’s Four Faces
ततः पुलहनामा वै ततः क्रतुर् अजायत प्रचेताश् च ततः पुत्रो वसिष्ठश् चाभवत् पुनः //
tataḥ pulahanāmā vai tataḥ kratur ajāyata pracetāś ca tataḥ putro vasiṣṭhaś cābhavat punaḥ //
其后,名为普罗诃(Pulaha)者出现;继而克罗图(Kratu)诞生;再后为普罗切塔斯(Pracetas);又其后,婆悉吒(Vasiṣṭha)亦作为其子而生。
This verse is a creation-era genealogy: it lists sages (Pulaha, Kratu, Pracetas, Vasiṣṭha) as successive beings who “come into existence,” emphasizing emanation/manifestation rather than dissolution (pralaya).
Indirectly, it grounds later dharma teachings by establishing authoritative rishi lineages—figures like Vasiṣṭha become transmitters of dharma, royal counsel, and ritual norms that guide kingship and household rites.
No direct Vastu or temple-architecture rule appears in this verse; its ritual relevance is foundational—identifying major rishis who are traditionally linked with Vedic ritual transmission and priestly lineages.