अश्वपतिरवाच सुखं च दुःखं च भवाभवात्मकं यदा विजानाति सुताहमेव च । न मद्विधे युज्यति वाक्यमीदृशं विनिश्चयेनाभिगतो5स्मि ते नूप,अश्वपतिने कहा--राजन्! सुख और दुःख तो उत्पन्न और नष्ट होनेवाले हैं। इस बातको मैं और मेरी पुत्री दोनों जानते हैं। मेरे-जैसे मनुष्यसे आपको ऐसी बात नहीं कहनी चाहिये। मैं तो सब प्रकारसे निश्चय करके ही आपके पास आया हूँ
Aśvapatir uvāca: sukhaṁ ca duḥkhaṁ ca bhavābhavātmakaṁ yadā vijānāti sutāham eva ca | na madvidhe yujyati vākyam īdṛśaṁ viniścayenābhigato ’smi te nṛpa ||
阿湿婆波提说道:“大王,乐与苦皆是生起而复灭的性相。我与我的女儿都明白此理。对我这样的人,说这般话并不相称。我是经过坚决思量、定下决断之后,才来到你面前的。”
हुमत्सेन उवाच
Pleasure and pain are transient (arising and passing away). Recognizing their impermanence supports steadiness and ethical clarity; one should speak appropriately and act only after firm discernment.
Aśvapati addresses a king, rejecting a line of talk he deems unsuitable for him, and emphasizes that both he and his daughter already understand the fleeting nature of happiness and sorrow; he has approached the king with a settled decision.