अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
कृप: शल्य: सौमदत्तिविकर्णो विविंशति: कर्णदुर्योधनौ च | एतान् हत्वा कीदृशं तत् सुखं स्याद् यद् विन्देथास्तदनु ब्रूहि पार्थ
sañjaya uvāca |
kṛpaḥ śalyaḥ saumadattivikārṇo viviṁśatiḥ karṇaduryodhanau ca |
etān hatvā kīdṛśaṁ tat sukhaṁ syād yad vindethās tad anu brūhi pārtha kuntīnandana ||
桑阇耶说道:“克利帕、沙利耶、娑摩达多之子(布胡利施罗婆斯)、毗迦尔那、毗毗ṁ沙底,以及迦尔那与都利约陀那——若你杀尽这些人,你所盼得的究竟是何等幸福?告诉我吧,哦,帕尔塔,昆蒂之子。”
संजय उवाच
The verse frames a moral challenge: even if victory is possible, what genuine ‘happiness’ can arise from killing revered elders, kinsmen, and renowned warriors? It presses the listener to examine ends versus means and to justify war in terms of dharma rather than mere gain.
Sañjaya reports a pointed question addressed to Arjuna (Pārtha): if Arjuna seeks some benefit through battle, he must explain what happiness he expects after slaying leading Kaurava champions—Kṛpa, Śalya, Bhūriśravas, Vikarna, Viviṁśati, Karṇa, and Duryodhana.