Adhyāya 152: Kaurava-sainyavibhāgaḥ
Division and Standardization of the Kaurava Host
अथ वर्माणि चित्राणि काज्चनानि बहूनि च । विविधानि च शस्त्राणि चक्कुः सर्वाणि सर्वश:,उन्होंने सोनेके बने हुए बहुत-से विचित्र कवच तथा सब प्रकारके विभिन्न अनेक अस्त्र- शस्त्र धारण कर लिये
atha varmāṇi citrāṇi kāñcanāni bahūni ca | vividhāni ca śastrāṇi cakruḥ sarvāṇi sarvaśaḥ ||
随后,他们备好并披上许多华美的铠甲,金饰辉映;又将各类兵器一一整顿齐备——这分明表明,集会已由谋议转向战争的严酷所需,在那里,外在的武备往往取代内心的克制。
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a moral pivot-point: when dialogue fails, people turn to material preparedness for violence. It implicitly warns that the momentum of conflict can make war seem inevitable, urging vigilance in preserving restraint and dharma before such preparations become the only language left.
As the situation intensifies, the parties (implied by the plural verbs) equip themselves—donning ornate, gold-adorned armour and readying a full range of weapons—signaling imminent martial action rather than continued negotiation.