Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
भीष्म: परमधर्मात्मा वासुदेवम थास्तुवत् । ध्यान करते-करते वे हृष्ट-पुष्ट स्वरसे भगवान् मधुसूदनकी स्तुति करने लगे। वाग्वेत्ताओंमें श्रेष्ठ
vaiśaṃpāyana uvāca | bhīṣmaḥ paramadharmātmā vāsudevam athāstuvat | dhyānaṃ kurvan kramāt hṛṣṭa-puṣṭa-svarasaḥ sa bhagavantaṃ madhusūdanaṃ stotuṃ pravavṛte | vāg-vettṝṇāṃ śreṣṭhaḥ śaktimān paramadharmātmā bhīṣmaḥ karābhyāṃ añjaliṃ kṛtvā yogeśvaraṃ padmanābhaṃ sarvavyāpinaṃ vijayaśīlaṃ jagadīśvaraṃ vāsudevaṃ evaṃ stutiṃ ārabhata |
毗耶娑波耶那说道:毗湿摩安住于至上之法,开始赞颂婆苏提婆。随着他不断入定,他的声音因欢喜而愈发清澈浑厚,遂倾心颂扬那位有福的摩度苏陀那。毗湿摩——言辞之师中最卓越者,威力具足、至为正直——合掌恭敬,便如此开启对婆苏提婆的赞歌:瑜伽之主、莲脐者(Padmanābha)、遍一切处者、常胜者、世界之主宰。
वैशग्पायन उवाच
The passage frames devotion as an ethical culmination: Bhīṣma, renowned for dharma and disciplined speech, turns to meditative praise of Vāsudeva, presenting reverent remembrance of the divine as a fitting, dharma-aligned act—especially at life’s threshold.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīṣma, absorbed in meditation, becomes inwardly uplifted and begins a formal hymn to Kṛṣṇa/Vāsudeva, addressing him with exalted epithets (Yogeśvara, Padmanābha, Sarvavyāpin, Jagadīśvara) and initiating a sustained stuti.