जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
देवतातिथिभिश्नैव पितृभिश्नैव पार्थिव । सर्वरेतै: परित्यक्त: परिव्रजसि निष्क्रिय:
devatātithibhiś caiva pitṛbhiś caiva pārthiva | sarvair etaiḥ parityaktaḥ parivrajasi niṣkriyaḥ ||
阿周那说道:“大王啊!你舍弃了诸神、宾客与祖先——确实是抛下了这一切应尽之责——却如出家遁世者般游行四方,消极无为。既然维系法度与道德秩序的职责被弃置不顾,这样的退隐又怎能自圆其说?”
अजुन उवाच
The verse frames a dharmic critique of premature or irresponsible renunciation: abandoning obligations to gods (sacrifice), guests (hospitality), and ancestors (śrāddha/lineage duties) is portrayed as ethically problematic when it undermines the sustaining duties of social and ritual order.
Arjuna addresses a king and questions his renunciant conduct. He points out that the king appears to have forsaken key traditional responsibilities—toward devas, guests, and ancestors—and is now wandering as an inactive mendicant, prompting a discussion on the legitimacy and timing of renunciation versus duty.