Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
ववौ च सुरभिर्वायु: पुण्यगन्धो मृदुः सुख: । व्यराजंश्व दिश: सर्वा नभो वैदूर्यसंनिभम्,राजन! उस समय सिद्धगण बोल उठे--“बहुत अच्छा, बहुत अच्छा'। फिर पवित्र गन्धवाली मनोहर, मृदुल एवं सुखदायक हवा चलने लगी। सारी दिशाओंमें प्रकाश छा गया और आकाश नीलमके समान चमक उठा
sañjaya uvāca | vavau ca surabhir vāyuḥ puṇyagandho mṛduḥ sukhaḥ | vyarājaṃś ca diśaḥ sarvā nabho vaidūryasaṃnibham |
三阇耶说道:一阵芬芳之风吹起——其香气圣洁,风势柔和而安抚。四方皆放光明,苍穹如毗都利耶(青金石)般晶莹辉映。此景昭示吉祥与超世的认可,仿佛道德秩序本身在战争的暴烈中短暂显现出宁静。
संजय उवाच
The verse uses auspicious natural imagery—fragrant wind, radiant directions, jewel-like sky—to suggest that moral and cosmic forces can signal approval or sanctity even within a grim wartime setting, reminding the listener that events are not merely human but also ethically and cosmically framed.
Sañjaya describes a sudden shift in the atmosphere: a sacred, pleasant breeze arises and the sky and directions become luminous, functioning as an omen-like sign of auspiciousness and heightened, almost celestial, significance around the ongoing events.