मुमोच तूर्ण विशिखान् महात्मा वधे धृत: कर्णसुतस्य संख्ये । तदनन्तर किरीटथारी महात्मा अर्जुनने युद्धस्थलमें कर्णपुत्रके वधका दृढ़ निश्चय करके अपने ललाटमें स्थित भौंहोंको क्रोधपूर्वक तीन जगहसे टेढ़ी करके युद्धके मुहानेपर शीघ्रतापूर्वक बाणोंका प्रहार आरम्भ किया ।।
sañjaya uvāca |
mumoca tūrṇaṃ viśikhān mahātmā vadhe dhṛtaḥ karṇasutasya saṅkhye |
tadanantaraṃ kirīṭadhārī mahātmā arjunaḥ yuddhasthale karṇaputrasya vadhakā dṛḍhaniścayaṃ kṛtvā sva-lalāṭasthitābhrūḥ krodhapūrvakaṃ tridhā vakrīkṛtya yuddhamukhye śīghratāpūrvakaṃ bāṇaprahāram ārabdhavān ||
āraktanetraḥ antakaśatruhantā uvāca karṇaṃ bhṛśam utsmayan tadā ||
三阇耶说道:那位大心之士在阵中立下必杀迦尔纳之子的决意,迅疾放出如雨箭矢。继而,戴冠的阿周那在战口之处怒眉三折,连发利矢。其目因愤怒而赤红,灭敌如与死神为敌者,遂带着冷峻的笑意对迦尔纳开口说道。
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ethic of unwavering resolve in battle, while also showing how anger and vengeance can sharpen intent and speech. It frames martial action as duty-driven yet morally charged, reminding readers that even ‘righteous’ warfare is psychologically fueled by powerful emotions.
Sañjaya describes Arjuna, diadem on his head, fixing his mind on killing Karṇa’s son and immediately unleashing arrows. His brows knit in wrath and his eyes redden; then he turns to address Karṇa with an intense, grim smile, signaling a direct confrontation and escalation.