कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
तथैव कर्ण: संरब्धो युधिष्ठिरमताडयत् । शरैस्ती&णै: पराविध्य माद्रीपुत्रोी च पाण्डवी
tathaiva karṇaḥ saṃrabdho yudhiṣṭhiram atāḍayat | śarais tīkṣṇaiḥ parāvidhya mādrīputrau ca pāṇḍavau ||
三阇耶说道:同样地,迦尔那怒火尽起,猛击坚战(尤提士提罗)。他以锐利之箭贯穿其身,又射倒摩德丽所生的两位般度子弟(那俱罗与娑诃提婆),以无情之势推动战局向前。
संजय उवाच
The verse highlights how anger (saṃrambha) fuels escalation in war: martial skill becomes more destructive when driven by rage rather than disciplined duty. It implicitly points to the ethical weight of kṣatriya action—victory pursued through uncontrolled passion increases suffering and karmic responsibility.
Sañjaya reports that Karṇa, enraged, attacks Yudhiṣṭhira with sharp arrows and also strikes the two sons of Mādrī—Nakula and Sahadeva—wounding multiple Pāṇḍava warriors in quick succession during the Karṇa Parva battle.