दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
अभ्यहंस्तरसा राज5शरै: परशरीरगै: । राजन्! तदनन्तर कर्णने पतंगोंकी तरह चलकर शत्रुओंके शरीरोंमें घुस जानेवाले बाणोंद्वारा वेगपूर्वक दसों दिशाओंमें प्रहार आरम्भ किया
sañjaya uvāca | abhyahaṃs tarasā rājan śaraiḥ paraśarīragaiḥ | rājan tad-anantaraṃ karṇena pataṅgān iva calitvā śatrūṇāṃ śarīreṣu ghus-jāne-vālaiḥ bāṇaiḥ vegapūrvakaṃ daśo diśāsu prahāram ārabdhaḥ |
三阇耶说道:大王啊,随后他以迅疾之势,以能贯入他人躯体的利箭猛击。继而,迦尔那向十方发动凶烈攻势;其箭如飞蛾趋火般疾行,钻入敌军之身——此乃战争不息之势的写照:武艺以致命的效率彰显,而非以克制为名。
संजय उवाच
The verse highlights the Mahabharata’s sober view of war: martial excellence can be dazzling and terrifying, yet it operates through harm. It implicitly contrasts valor and effectiveness with the ethical cost of violence, reminding the listener that battlefield glory is inseparable from suffering inflicted on bodies.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Karna launches a rapid, all-direction assault. His arrows, compared to moths in their swift darting, penetrate the enemies’ bodies as he begins striking across the battlefield in every direction.