कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
'भगवन्! आपने पहले हमलोगोंसे कहा था कि “मैं तुमलोगोंका हित करूँगा।” अतः उसे पूर्ण कीजिये ।। स देव युक्तो रथसत्तमो नो दुराधरो द्रावण: शात्रवाणाम् | पिनाकपाणिर्विहितो<त्र योद्धा विभीषयन् दानवानुद्यतोडसौ,“देव! हमारा तैयार किया हुआ वह श्रेष्ठ रथ शत्रुओंको मार भगानेवाला और दुर्थर्ष है। पिनाकपाणि भगवान् शंकरको उसपर योद्धा बनाकर बैठा दिया गया है और वे दानवोंको भयभीत करते हुए युद्धके लिये उद्यत हैं
bhagavan! āpane pūrvaṁ hamalogoṁse kahā thā ki “maiṁ tumalogoṁkā hita karūṁgā.” ataḥ use pūrṇa kījiye. sa deva-yukto ratha-sattamo no durādharo drāvaṇaḥ śātravāṇām | pināka-pāṇir vihito ’tra yoddhā vibhīṣayan dānavān udyato ’sau ||
杜尤陀那恳求道:“尊者啊,你先前曾对我们说:‘我将为你们的福祉而行。’如今请成全此誓。我们那最上等的战车——蒙神力加持——巍然在此,不可抵挡,足以驱散并击溃诸敌。看哪,执持‘毗那迦’之弓的商羯罗(湿婆)已被安置为车上战士;他整装待战,令达那婆众惊惧。”
दुर्योधन उवाच
The verse highlights how appeals to promised ‘welfare’ and divine backing can be used to justify violent aims; ethically, it invites reflection on whether power and supernatural sanction can substitute for dharmic accountability.
Duryodhana urges a revered figure to fulfill an earlier promise of help, then points to a supreme, divinely empowered chariot with Śiva (Pināka-bearing Śaṅkara) installed as its warrior, ready to terrify foes and drive them away.