तथैव तावका राजन् सूृंजयाश्व सहस्रश: । जुह्गबतः समरे प्राणान् निजघ्नुरितरेतरम्,राजन्! इसी प्रकार आपके पुत्र और सैनिक तथा सहस्रों सृंजय वीर समराग्निमें प्राणोंकी आहुति देते हुए एक-दूसरेको मार रहे थे
tathaiva tāvakā rājan sṛñjayāśva sahasraśaḥ | juhvataḥ samare prāṇān nijaghnur itaretaram ||
三阇耶说:同样地,王啊,你方的勇士与孙阇耶族人千千万万,仿佛把性命当作供品投入战火之中,彼此相杀,互为屠戮。
संजय उवाच
The verse frames war through sacrificial imagery: lives are treated like oblations poured into a blazing ritual fire. This highlights the ethical tragedy of fratricidal conflict—regardless of side, human life is consumed, and victory is inseparable from grievous loss.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Kaurava forces and the Sṛñjaya warriors are killing each other in large numbers on the battlefield, with the fighting described as a grim ‘offering’ of lives into the war-fire.