Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
सगजं भगदत्तं तु हन्तुकाम: परंतप: । शत्रुओंको संताप देनेवाले घटोत्कचने अपने हाथीको गजारूढ़ राजा भगदत्तकी ओर बढ़ाया। वह उन्हें हाथीसहित मार डालना चाहता था
sagajaṃ bhagadattaṃ tu hantukāmaḥ paraṃtapaḥ | śatrūṇāṃ santāpa-dātā ghaṭotkacaḥ svahastinaṃ gajāruḍhaṃ rājānaṃ bhagadattaṃ prati prāpayām āsa; sa taṃ hastinā saha nihantuṃ cikīrṣuḥ ||
三阇耶说道:伽托迦遮这位令敌军受苦的猛将,欲将乘象的跋伽达多连同战象一并诛杀,便驱使自己的大象直冲向骑在象上的跋伽达多王。他意在将其人与象同灭。
संजय उवाच
The verse highlights the harsh ethical terrain of war (kṣatriya-dharma): a warrior may focus on neutralizing the most dangerous opponent, even if it entails extreme violence. It underscores strategic necessity and the grim responsibility borne in battle, rather than personal cruelty.
Sañjaya reports that Ghaṭotkaca advances on his elephant toward Bhagadatta, who is also on an elephant, with the clear intention of killing Bhagadatta along with his mount—setting up a direct, high-stakes confrontation between two formidable fighters.