Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तेषां महास्त्राणि महारथाना- मसहाकर्मा विनिहत्य कार्ष्णि: | बभौ महामन्त्रहुतार्चिमाली सदोगत: सन् भगवानिवाग्नि:,अर्जुनकुमारका पराक्रम दूसरोंके लिये असहा था। वह उन कौरव महारथियोंके बड़े- बड़े अस्त्रोंको नष्ट करके यज्ञ-मण्डपमें महान् मन्त्रोंद्वारा हविष्पकी आहुति पाकर प्रज्वलित हुई ज्वालामालाओंसे अलंकृत भगवान् अग्निदेवके समान शोभा पाने लगा स हताश्वे रथे तिष्ठन् ददर्श भरतर्षभ | पुत्र: सांयमने: पुत्रं पाउ्चाल्यस्य महात्मन: भरतश्रेष्ठ) जिसके घोड़े मार दिये गये थे, उसी रथपर खड़े हुए शलके पुत्रने महामना धृष्टद्युम्नके पुत्रको देखा
teṣāṁ mahāstrāṇi mahārathānām asahakarmā vinihatya kārṣṇiḥ | babhau mahāmantrahutārcimālī sadogataḥ san bhagavān ivāgniḥ ||
三阇耶说道:迦尔什尼——其勇力令他人难以承受——击碎了那些大车战士的诸般大神器。既已如此,他光辉灿然,宛如圣火神阿耆尼:在祭仪中以大咒灌注供物而燃起的火焰,环绕成鬘,照耀四方。
संजय उवाच
The verse frames martial power within a moral-ritual metaphor: when force is disciplined and directed toward a righteous end, it is likened to sacrificial fire—bright, controlled, and purpose-driven—rather than chaotic destruction.
Sañjaya describes Kārṣṇi (Sātyaki) overpowering Kaurava elite warriors by neutralizing their formidable astras; his brilliance and momentum on the battlefield are compared to Agni blazing after receiving oblations with great mantras.