Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
सुशर्माणं कृपं चैव त्रिभिस्त्रिभिरविध्यत । प्राग्ज्योतिषं च समरे सैन्धवं च जयद्रथम्,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी
sañjaya uvāca | suśarmāṇaṃ kṛpaṃ caiva tribhis tribhir avidhyat | prāgjyotiṣaṃ ca samare saindhavaṃ ca jayadratham | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
三阇耶说道:他又以三箭各自贯穿苏舍尔摩与克利波。并在战阵拥迫之中,他也分别以三支箭射中普罗阇约提沙之王(婆伽达多)与信度之主阇耶陀罗——箭羽如秃鹫之翼,使其痛楚难当。
संजय उवाच
The verse highlights disciplined martial execution within the kṣatriya code, while implicitly reminding the listener that even skillful victory in war carries ethical gravity—harm is real, and the epic frames such acts within dharma-bound duty rather than mere cruelty.
Sañjaya reports that the warrior (contextually, the archer being described in this passage) shoots multiple prominent Kaurava-side fighters—Suśarmā, Kṛpa, Bhagadatta of Prāgjyotiṣa, and Jayadratha—piercing each with three arrows in rapid succession.