बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
जयद्रथं हतं स्मृत्वा चिक्षिपु: सैन्धवा नृपा: । तदनन्तर जयद्रथ-वधका स्मरण करके सैन्धवोंने अर्जुनपर पुनः बहुत-से प्रासों और शक्तियोंका प्रहार किया
jayadrathaṃ hataṃ smṛtvā cikṣipuḥ saindhavā nṛpāḥ | tadanantaraṃ jayadratha-vadhakaṃ smaraṇaṃ kṛtvā saindhavāḥ arjunapar punaḥ bahu-śe prāsān śaktīś ca prahāraṃ cakruḥ |
毗湿摩波耶那说道:忆及阇耶陀罗已被诛灭,信度一脉的诸王便掷出兵刃。继而,因追念阇耶陀罗之死,赛因陀婆人又一次以众多长枪与投枪猛击阿周那——此攻势由哀痛与复仇所驱,并随战争不息的洪流滚滚而来。
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how remembrance of loss can inflame vengeance and prolong violence; it implicitly contrasts the warrior code’s relentless retaliation with the ethical need for restraint and clarity of purpose amid grief.
After recalling Jayadratha’s slaying, the Saindhava kings renew their assault on Arjuna, repeatedly hurling spears and javelins at him in a retaliatory surge.