आस्तीककथाप्रारम्भः — Beginning of the Āstīka Narrative
Kadrū–Vinatā, Aruṇa and Garuḍa Origins
स कदाचिद् वन गत्वा विप्र: पितृवच: स्मरन् । चुक्रोश कन्याभिक्षार्थी तिस्रो वाच: शनैरिव,एक दिन किसी वनमें जाकर विप्रवर जरत्कारुने पितरोंक वचनका स्मरण करके कन्याकी भिक्षाके लिये तीन बार धीरे-धीरे पुकार लगायी--“कोई भिक्षारूपमें कन्या दे जाय”
sa kadācid vana gatvā vipraḥ pitṛvacaḥ smaran | cukrośa kanyābhikṣārthī tisro vācaḥ śanair iva ||
有一次,婆罗门阇罗特迦卢入于林中。忆念祖先之命,为婚姻而乞求一位少女作“施舍”,便轻声三呼:“可有人以女为施?”此段将婚姻置于义务之中,而非私欲之享;乃为敬奉祖灵之责、延续宗脉而行。
शौनक उवाच
The verse highlights pitṛ-dharma: even an ascetic must heed ancestral responsibility. Marriage here is portrayed as a duty undertaken to repay the debt to forefathers and preserve the family line, not merely as personal desire.
Jaratkāru goes to a forest and, remembering his ancestors’ instruction, calls out three times in a gentle voice asking if anyone will give him a maiden as a charitable gift—signaling his intent to marry for fulfilling an obligation.