Shloka 12
कलिः साध्व् इति यत् प्रोक्तं शूद्रः साध्व् इति योषितः यच् चाह भगवान् साधु धन्याश् चेति पुनः पुनः
kaliḥ sādhv iti yat proktaṃ śūdraḥ sādhv iti yoṣitaḥ yac cāha bhagavān sādhu dhanyāś ceti punaḥ punaḥ
Trong thời Kali, điều gì được tuyên bố là “tốt” thì chỉ vì lời tuyên bố ấy mà bị xem là tốt; người Śūdra bị ca tụng mãi là “hiền thiện”, và người phụ nữ cũng bị gọi mãi là “hiền thiện”; ngay cả điều Đức Chúa (Bhagavān) lặp đi lặp lại rằng “điều này là thiện; những người này là phước lành” cũng bị người đời nhắc lại, như thể sự lặp lại tự nó là bằng chứng.
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
Concept: कलियुग में ‘साधु’ का मानदण्ड शब्द-प्रचार और सामाजिक प्रतिध्वनि से विकृत हो जाता है; सत्य-धर्म का निर्णय शास्त्र-युक्ति और सदाचार से होना चाहिए, न कि केवल पुनरुक्ति से।
Vedantic Theme: Dharma
Application: लोक-मत/सोशल-echo से प्रभावित हुए बिना, अपने नैतिक निर्णयों को शास्त्रीय विवेक, करुणा, और दीर्घकालीन फल (consequences) के आधार पर परखिए।
Vishishtadvaita: ‘भगवान्’ द्वारा घोषित ‘साधु/धन्य’ का प्रमाण—ईश्वर-वाक्य/शास्त्र-प्रामाण्य को सर्वोपरि मानना, क्योंकि धर्म का नियामक परमेश्वर है।
Vishnu Form: Hari
Bhakti Type: Shanta
FAQs
This verse highlights a Kali-yuga symptom: virtue is treated as a label granted by repetition or fashion rather than by dharmic conduct, signaling confusion in moral authority.
Parāśara describes a world where praise and public declaration replace discernment—people call things ‘good’ because they are said to be good, not because they align with dharma.
Even as human standards become unstable in Kali-yuga, Bhagavān remains the ultimate measure of dharma; the text points to the Lord’s sovereignty over true goodness and blessedness.