किष्किन्धाप्रवेशः—लक्ष्मणस्य कोपः, तारासान्त्वम्, सुग्रीवदर्शनम्
Lakshmana Enters Kishkindha: Anger, Tara’s Mediation, and Sugriva Encountered
रुमां तु वीर परिरभ्य गाढंवरासनस्थो वरहेमवर्णः।ददर्श सौमित्रिमदीनसत्त्वंविशालनेत्रस्सुविशालनेत्रम्।।।।
rumāṃ tu vīraḥ parirabhya gāḍhaṃ varāsanastho varahēmavarṇaḥ | dadarśa saumitriṃ adīnasattvaṃ viśālanetraḥ suviśālanetram ||
Sugrīva, vị anh hùng mắt lớn, sắc thân vàng rực, ngồi trên bảo tọa thượng hạng và ôm chặt Rumā, bèn trông thấy Saumitri (Lakṣmaṇa) với khí phách không hề nao núng—chàng cũng mắt lớn, uy nghi đáng sợ.
The large-eyed warrior Sugriva of golden complexion was seated on an excellent throne embracing Ruma tightly.He saw large-eyed Saumitri in a jovial mood.ityārṣē śrīmadrāmāyaṇē vālmīkīya ādikāvyē kiṣkindhākāṇḍē trayastriṅśassargaḥ৷৷Thus ends the thirtythird sarga in Kishkindakanda of the first epic, the Holy Ramayana compsed by sage Vamiki.
The verse contrasts pleasure with responsibility: dharma demands that personal enjoyment not eclipse obligations to allies—Sugrīva’s posture sets the stage for a moral correction.
Sugrīva, seated with Rumā, notices Lakṣmaṇa’s arrival; the moment precedes Lakṣmaṇa’s sharp admonition regarding delayed assistance to Rāma.
Lakṣmaṇa’s steadfastness (adīnasattva) is emphasized—firm resolve in service of Rāma and the mission to recover Sītā.