महोत्पात-लक्षणानि
Omens before Khara’s Assault
क्षतजार्द्रसवर्णाभा सन्ध्याकालं विना बभौ।खरस्याभिमुखा नेदुस्तदा घोरमृगाः खगाः।।।।कङ्कगोमायुगृध्राश्च चुक्रुशुर्भयशंसिनः।
kṣatajārdrasa-varṇābhā sandhyākālaṃ vinā babhau | kharasyābhimukhā nedus tadā ghora-mṛgāḥ khagāḥ || kaṅka-gomāyu-gṛdhrāś ca cukruśur bhayaśaṃsinaḥ |
Chưa đến giờ hoàng hôn mà đã hiện một sắc chiều, màu như vết thương mới rỉ máu còn ướt. Khi ấy, các loài thú dữ và chim dữ quay mặt về phía Khara mà tru kêu ghê rợn; chim kanka, chó rừng và kền kền rít lên—điềm báo sợ hãi và tai ương.
A terrific darkness, spread all over, produced frightening horripilation. Even the four quarters and the intermediary zones were not discernible.
Satya (truth) is facing reality: the verse shows truth manifesting as unavoidable warning—violence initiated in adharma returns as fear and ruin.
As Khara’s aggression nears, nature displays severe omens: premature blood-colored dusk and animals crying toward him.
Accountability—recognizing that unrighteous intent draws consequences, and that warnings should prompt restraint and correction.