The Lakṣmī–Nārāyaṇa Vow Narrative
Puṣya Thursday Observance and the Ethics of Fortune
जगाम नीपवृक्षस्य तलं परमदुर्लभम् । एतस्मिन्नंतरे विप्र लक्ष्मीः संसारतारिणी
jagāma nīpavṛkṣasya talaṃ paramadurlabham | etasminnaṃtare vipra lakṣmīḥ saṃsāratāriṇī
Ngài đi đến gốc cây nīpa, nơi vô cùng khó mà tới được. Đúng lúc ấy, hỡi bà-la-môn, nữ thần Lakṣmī—đấng đưa muôn loài vượt qua biển luân hồi—hiển hiện.
Narratorial voice (speaker not specified in the provided excerpt)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
Type: forest
Sandhi Resolution Notes: नीपवृक्षस्य = नीप + वृक्षस्य; परमदुर्लभम् = परम + दुर्लभम्; एतस्मिन्नंतरे = एतस्मिन् + अन्तरे; संसारतारिणी = संसार + तारिणी
Lakṣmī is called “saṃsāratāriṇī,” meaning “she who carries one across saṃsāra,” implying her role as a divine aid in liberation from worldly bondage.
It signals a rare or concealed location, often used in Purāṇic storytelling to mark a pivotal meeting, revelation, or sacred event occurring in an exceptional setting.
The verse suggests that perseverance toward what is “difficult to attain” can coincide with divine grace—symbolized by Lakṣmī—arriving at the crucial moment.