Adhyaya 10 — Jaimini’s Questions on Birth, Death, Karma, and the Embodied Journey
सततं योगयुक्तस्य सतताभ्याससङ्गमात् ।
सत्संयोगात् स्वस्वभावाद्विचारविधिशोधनात् ॥
satataṃ yoga-yuktasya satatābhyāsa-saṅgamāt | sat-saṃyogāt sva-svabhāvād vicāra-vidhi-śodhanāt ||
Đối với người luôn chuyên chú vào yoga—nhờ thường xuyên gắn bó với sự tu tập, nhờ tiếp xúc với bậc thiện, nhờ khuynh hướng (đã thanh tịnh) của chính mình, và nhờ sự gột rửa do phương pháp quán sát–tra vấn đem lại—
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Spiritual stability is not accidental: it depends on sustained practice (abhyāsa), uplifting companionship (sat-saṅga), an inner disposition aligned with truth, and disciplined inquiry that purifies confusion.
Dharma/mokṣa instruction (upadeśa) within the narrative frame; outside strict Pancalakṣaṇa taxonomy but central to Purāṇic pedagogical purpose.
The verse outlines an inner ‘alchemy’: saṅga (association) shapes citta; vicāra-vidhi functions as a refining fire that separates the real from the unreal in experience.