द्रौपद्याः सैरन्ध्रीवेषधारणं सुदेष्णासंवादश्च | Draupadī assumes the Sairandhrī guise and dialogues with Sudeshnā
बलेन तुल्यश्न न विद्यते मया नियुद्धशीलश्च सदैव पार्थिव । गजैश्न सिंहैश्न॒ समेयिवानहं सदा करिष्यामि तवानघ प्रियम्,इसके सिवा शारीरिक बलमें भी मेरी समता करनेवाला दूसरा कोई नहीं है। भूपाल! मैं सदा कुश्ती लड़नेवाला पहलवान हूँ; हाथियों और सिंहोंसे भी भिड़ जाता हूँ। अनघ! मैं सदा आपको प्रिय लगनेवाला कार्य करूँगा
balena tulyo na vidyate mayā niyuddhaśīlaś ca sadaiva pārthiva | gajaiś ca siṁhaiś ca sameyivān ahaṁ sadā kariṣyāmi tavānagha priyam ||
Bhīma thưa: “Về sức lực thân thể, không ai sánh bằng thần. Tâu Đại vương, thần luôn chuyên tâm vào chiến đấu và vật; thần từng đối mặt cả voi lẫn sư tử. Bậc vô tỳ vết, thần sẽ luôn làm những điều khiến ngài vừa lòng.”
भीम उवाच
The verse highlights the ethical use of power: strength and martial skill are presented not merely as self-glorification but as capacities to be placed in loyal service to a rightful authority, expressed through a vow to do what is beneficial and pleasing.
Bhima introduces or asserts his exceptional physical prowess and fighting nature before a king, emphasizing that he can confront even formidable beasts, and he pledges ongoing service by promising to perform deeds that will please the king.