Shloka 18
Kāmyaka-vane Pāṇḍava-nivāsaḥ — Vidurasya āgamanam ca (कamyake वने पाण्डवनिवासः—विदुरस्य आगमनं च)
वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान् स््वजनवल्लभ: । युधिष्ठटिरस्यानुमते पुनरायाद् गजाह्वयम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! स्वजनोंके परम प्रिय बुद्धिमान् विदुरजीसे जब संजयने इस प्रकार कहा, तब वे युधिष्ठिरकी अनुमति लेकर फिर हस्तिनापुरमें आये। वहाँ महातेजस्वी अम्बिकानन्दन धृतराष्ट्रने उनसे कहा--'धर्मज्ञ विदुर! तुम आ गये, यह मेरे बड़े सौभाग्यकी बात है। अनघ! यह भी मेरे सौभाग्यकी बात है कि तुम मुझे भूले नहीं
Vaiśampāyana uvāca: evam uktaḥ tu viduro dhīmān svajanavallabhaḥ | yudhiṣṭhirasya anumate punar āyād gajāhvayam ||
Vaiśampāyana nói: Khi Sañjaya nói với Vidura như thế, Vidura—bậc trí giả, người được thân tộc yêu mến—đã xin phép Yudhiṣṭhira rồi trở lại Gajāhvaya (Hastināpura) một lần nữa.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct in strained times: Vidura does not act impulsively or factionally; he seeks Yudhiṣṭhira’s consent and returns with a sense of duty, showing that ethical action includes propriety, respect for rightful authority, and concern for collective welfare.
After Sañjaya conveys a message, Vidura—known for wisdom and integrity—obtains Yudhiṣṭhira’s permission and goes back to Gajāhvaya/Hastināpura, setting the stage for further dialogue and counsel within the Kuru court.