दमयन्त्याः कार्यनिश्चयः — Damayantī’s Crisis Plan and Vārṣṇeya’s Departure
सुकेशान्तानि चारूणि सुनासाक्षिभ्रुवाणि च । मुखानि राज्ञां शोभन्ते नक्षत्राणि यथा दिवि,जैसे आकाशकमें तारे प्रकाशित होते हैं, उसी प्रकार सुन्दर केशान्तभागसे विभूषित एवं रुचिर नासिका, नेत्र और भौंहोंसे युक्त राजाओंके मनोहर मुख सुशोभित हो रहे थे
bṛhadaśva uvāca | sukeśāntāni cārūṇi sunāsākṣibhrūvāṇi ca | mukhāni rājñāṃ śobhante nakṣatrāṇi yathā divi ||
Bṛhadaśva nói: “Gương mặt các vua rạng ngời—điểm trang bởi đường chân tóc đẹp, cùng mũi, mắt và mày thanh tú—như sao sáng trên trời.”
बृहदश्व उवाच
The verse primarily serves descriptive poetics: it uses a star-sky simile to convey the radiance and refinement associated with kingship and prosperity, emphasizing how outward beauty and bearing can symbolize social stature in epic narrative.
Bṛhadaśva is describing a scene involving kings, focusing on their striking appearance. Their faces—marked by attractive features—are said to shine like stars in the sky, creating a vivid visual tableau within the ongoing story.