Shloka 11
धृतराष्ट्र–संजय संवादः
Dhṛtarāṣṭra and Sañjaya on Arjuna’s Indraloka report and the political consequences
ऋषीणामपि दिव्यानां मनोव्याघातकारणम् । सूक्ष्मवस्त्रधरं रेजे जघनं निरवद्यवत्,सुन्दर महीन वस्त्रोंसे आच्छादित उसका जघनप्रदेश अनिन््द्य सौन्दर्यसे सुशोभित हो रहा था। वह कामदेवका उज्ज्वल मन्दिर जान पड़ता था। नाभिके नीचेके भागमें पर्वतके समान विशाल नितम्ब ऊँचा और स्थूल प्रतीत होता था। कटिमें बँधी हुई करधनीकी लड़ियाँ उस जघनप्रदेशको सुशोभित कर रही थीं। वह मनोहर अंग (जघन) देवलोकवासी महर्षियोंके भी चित्तको क्षुब्ध कर देनेवाला था
ṛṣīṇām api divyānāṁ manovyāghātakāraṇam | sūkṣmavastradharaṁ reje jaghanaṁ niravadyavat ||
Ngay cả tâm trí các bậc hiền triết cõi trời cũng có thể bị khuấy động bởi điều ấy. Được phủ bằng lớp y phục mỏng mịn, đôi hông nàng tỏa sáng vẻ đẹp không tì vết—quyến rũ đến mức làm chao đảo cả những người gắng giữ tự chế.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how powerful sensory beauty can be, to the point of agitating even disciplined minds; it implicitly underscores the ethical value of vigilance and self-restraint (dama) in the face of desire.
The narrator describes a woman's captivating physical beauty—specifically her hips clothed in fine fabric—and notes that this sight could disturb even celestial sages, emphasizing the intensity of the allure within the episode.