Shloka 37
ततो दिव्या दुन्दुभय: प्रणेदु: पपातोच्चै: पुष्पवर्ष च दिव्यम् दृष्टवा कर्ण शस्त्रसंकृत्तगात्रं मुहुश्नापि स्मयमानं नृवीरम्,कर्णके सारे अंग शस्त्रोंक आधातसे कट गये थे, फिर भी वह नरवीर बारंबार मुसकरा रहा था। यह देखकर दिव्य दुन्दुभियाँ बज उठीं एवं आकाशसे दिव्य फूलोंकी वर्षा होने लगी
tato divyā dundubhayaḥ praṇeduḥ papātoccaiḥ puṣpavarṣaṃ ca divyam | dṛṣṭvā karṇaśastrasaṃkṛttagātraṃ muhuś cāpi smayamānaṃ nṛvīram ||
Rồi những trống thiêng vang dội, và từ trời cao tuôn xuống một trận mưa hoa thần diệu. Thấy vị dũng sĩ ấy—thân thể bị vũ khí chém cắt tan nát—mà vẫn mỉm cười hết lần này đến lần khác, điềm lành liền hiện khắp cõi trời.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of steadfast courage: even when grievously wounded, a true hero does not collapse inwardly. The celestial drums and flower-shower function as narrative approval—an ethical commendation of resilience and honor amid suffering.
Vaiśampāyana describes a warrior whose body has been cut by Karṇa’s weapons, yet he continues to smile repeatedly. Witnessing this, divine drums sound and a shower of heavenly flowers falls—an omen-like celebration of extraordinary valor.