Shloka 6
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
बल॑ं चण्डबलाख्यं च वज़बाहुं च बानरम् | वानरोंके प्रहार करनेपर वह जोर-जोरसे हँसने और उन्हें पकड़-पकड़कर खाने लगा। देखते-देखते बल, चण्डबल और वज्रबाहु नामक वानर उसके मुखके ग्रास बन गये ।। ५६ || तद् दृष्टवा व्यथनं कर्म कुम्भकर्णस्य रक्षस:
Balaṁ Caṇḍabalākhyam ca vajrabāhuṁ ca bānarām | tad dṛṣṭvā vyathanaṁ karma Kumbhakarṇasya rākṣasaḥ ||
Mārkaṇḍeya nói: “Hắn tóm lấy những con khỉ tên Bala, Caṇḍabala và Vajrabāhu. Khi bầy khỉ đánh vào hắn, hắn bật cười vang, rồi lần lượt bắt từng con mà nuốt chửng. Chỉ trong chốc lát, Bala, Caṇḍabala và Vajrabāhu đã thành miếng mồi trong miệng hắn. Thấy việc tàn bạo ấy của rākṣasa Kumbhakarṇa, những kẻ còn lại run rẩy vì đau đớn.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical contrast between righteous restraint and demonic cruelty: delight in violence and the consumption of the helpless is portrayed as adharma, evoking moral revulsion and distress in witnesses.
Kumbhakarṇa overpowers the monkey warriors; when they attack him, he laughs, seizes them, and devours Bala, Caṇḍabala, and Vajrabāhu. Those who see this act are shaken with anguish at his brutal deed.