Shloka 44
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
ततो मलयमारुहय पश्यन्तो वरुणालयम् । विषण्णा व्यथिता: खिन्ना निराशा जीविते भूशम्,“फिर हमलोग मलयाचलपर चढ़कर समुद्रकी ओर देखने लगे। उसकी विशालता देखकर हमारा हृदय विषादसे भर गया। हम खिन्न और व्यथित हो गये। हमें जीवनकी कोई आशा न रही
tato malayam āruhya paśyanto varuṇālayam | viṣaṇṇā vyathitāḥ khinnā nirāśā jīvite bhṛśam ||
Rồi chúng ta trèo lên núi Malaya, phóng mắt về nơi cư ngụ của Varuṇa—biển cả. Trước sự mênh mông ghê gớm ấy, lòng chúng ta trĩu nặng u sầu; khổ sở, mệt lả, chúng ta hầu như tuyệt vọng về sự sống.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how confronting overwhelming forces of nature can collapse human confidence, revealing the need for steadiness and perseverance when hope seems lost.
The group climbs the Malaya mountain and looks toward the ocean (called Varuṇa’s abode). Seeing its immensity, they become despondent, weary, and nearly abandon hope of survival.