Shloka 26
Dyumatsena’s Restoration and Sāvitrī’s Disclosure of Yama’s Boons (आरण्यकपर्व, अध्याय २८२)
श्रुत्वा तद् रावणो वाक्यं सीतयोक्तं सुनिष्ठरम्,न त्वामकामां सुश्रोणीं समेष्ये चारुहासिनीम् । सीताके मुखसे यह अत्यन्त निछ्ठदर वचन सुनकर और उनके द्वारा कोरा उत्तर पाकर भी दुर्बुद्धि रावण पुन: इस प्रकार कहने लगा--'सीते! भले ही कामदेव मेरे शरीरको पीड़ा देता रहे, परंतु मैं तुम-जैसी मनोहर मुसकानवाली सुन्दरी युवतीको राजी किये बिना तुम्हारे साथ समागम नहीं करूँगा
śrutvā tad rāvaṇo vākyaṃ sītayoktaṃ suniṣṭhuram | na tvām akāṃāṃ suśroṇīṃ sameṣye cāruhāsinīm ||
Mārkaṇḍeya nói: Nghe lời đáp cứng rắn, không lay chuyển của Sītā, Rāvaṇa—dẫu bị khước từ—vẫn trong cơn mê muội ngoan cố mà nói tiếp: “Hỡi Sītā, người đẹp hông thon, nụ cười duyên! Ta sẽ không tìm sự hoan hợp với nàng khi nàng chưa thuận; dẫu dục vọng hành hạ thân ta, ta cũng không đến gần cho đến khi nàng ưng thuận.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical restraint versus coercive desire: Sītā’s unwavering refusal represents dharmic integrity, while Rāvaṇa’s continued pursuit—despite claiming he will not force her—reveals the moral contradiction of persisting in wrongful intent after a clear rejection.
In Mārkaṇḍeya’s narration of the Rāmāyaṇa episode, Sītā has given Rāvaṇa a stern reply. Rāvaṇa hears it and responds again, declaring that he will not unite with her while she is unwilling, even though passion afflicts him—yet he continues to press his suit.