Shloka 10
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
आगे जानेपर उन्होंने एक पर्वतके शिखरपर बैठे हुए पाँच श्रेष्ठ वानरोंको देखा। वहाँ उन बुद्धिमती देवीने अपना एक अत्यन्त दिव्य वस्त्र गिरा दिया || ९ तत् तेषां वानरेन्द्राणां पपात पवनोद्धुतम् । मध्ये सुपीतं पज्चानां विद्युन्मेघान्तरे यथा,वह सुन्दर पीले रंगका वस्त्र आकाशमें उड़ता हुआ उन पाँचों वानरोंके मध्यभागमें जा गिरा, मानो मेघोंके बीचमें विद्युत् प्रकट हो गयी हो
tad teṣāṁ vānarendrāṇāṁ papāta pavanoddhutam | madhye supītaṁ pañcānāṁ vidyunmeghāntare yathā ||
Mārkaṇḍeya nói: Rồi, bị gió cuốn đi, một tấm y phục vàng rực rỡ rơi xuống giữa năm vị chúa tể loài khỉ—như tia chớp lóe lên giữa tầng mây.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an unexpected, attractive object arriving by chance as a potential ethical test: how one responds—without greed, rashness, or impropriety—reveals one’s self-control and discernment (dharma in conduct).
A wind-blown, brilliantly yellow (divine) garment drops into the midst of five monkey-chiefs seated on a mountain peak, compared poetically to lightning flashing between clouds—setting up the next events around their reaction to it.