Shloka 13
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
क्षमिणं तादृशं तात ब्रुवन्ति कटुकान्यपि । प्रेष्या: पुत्राश्न भृत्याश्ष तथोदासीनवृत्तय:,तात! उपर्युक्त क्षमाशीलको अपने सेवक, पुत्र, भृत्य तथा उदासीनवृत्तिके लोग कटुवचन भी सुनाया करते हैं
kṣamiṇaṃ tādṛśaṃ tāta bruvanti kaṭukāny api | preṣyāḥ putrāś ca bhṛtyāś ca tathodāsīna-vṛttayaḥ ||
Prahlāda nói: “Này con, ngay cả với người nhẫn nhịn như thế, người đời vẫn buông lời cay nghiệt. Kẻ hầu, con trai, người lệ thuộc, và cả những kẻ ngoài mặt tỏ ra dửng dưng—tất thảy đều có thể nói với người nhẫn tâm bằng giọng đắng chát.”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Forbearance is a virtue, yet it often attracts disrespect; therefore one should practice patience and restraint without expecting others to respond kindly.
Prahlāda is instructing the listener about human behavior: even a notably patient person may be spoken to harshly by those close to him—servants, children, dependants, and indifferent bystanders—highlighting the social reality that tests the virtue of kṣamā.