Shloka 4
अग्निनाम-वंश-निरूपणम् | Agni-Names and Lineage Enumeration
निमित्तभूता हि वयं कर्मणो<स्य द्विजोत्तम | येषां हतानां मांसानि विक्रीणामीह वै द्विज,द्विजश्रेष्ठस इस कार्यमें हम निमित्तमात्र हैं। ब्रह्मन! मैं जिन मारे गये प्राणियोंका मांस बेचता हूँ, उनके जीते-जी यदि उनका सदुपयोग किया जाता तो बड़ा धर्म होता। मांस- भक्षणमें तो धर्मका नाम भी नहीं है (उलटे महान् अधर्म होता है)। देवता, अतिथि, भरणीय कुटुम्बीजन और पितरोंका पूजन (आदर-सत्कार) अवश्य धर्म है
nimittabhūtā hi vayaṁ karmaṇo ’sya dvijottama | yeṣāṁ hatānāṁ māṁsāni vikrīṇāmiha vai dvija ||
Mārkaṇḍeya nói: “Hỡi bậc tối thượng trong hàng ‘hai lần sinh’, trong việc này chúng ta chỉ là kẻ làm duyên (nimitta). Hỡi Bà-la-môn, thứ ta bán ở đây là thịt của những hữu tình đã bị giết. Nếu khi chúng còn sống, chúng được dùng vào việc thích đáng, ấy hẳn là một đại dharma; nhưng trong việc ăn thịt thì chẳng có lấy một danh nghĩa dharma—trái lại, đó là đại adharma.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral agency: one may be only an instrument (nimitta) in an action, yet the ethical evaluation of practices like selling and especially consuming meat is emphasized—meat-eating is portrayed as adharma, while true dharma lies in proper, life-affirming use and conduct.
Mārkaṇḍeya addresses a brāhmaṇa, explaining that he is merely an instrument in the deed and that the meat he sells comes from slain creatures; he then contrasts what would have been righteous use of living beings with the unrighteousness he associates with meat consumption.