Shloka 27
सरस्वत्युवाच त॑ वै परं वेदविदः प्रपन्ना: परं परेभ्य: प्रथितं पुराणम् । स्वाध्यायवन्तो व्रतपुण्ययोगै- स्तपोधना वीतशोका विमुक्ता:,सरस्वती बोली--स्वाध्यायरूप योगमें लगे हुए तथा तपको ही धन माननेवाले योगी व्रत-पुण्य और योगके साधनोंसे जिस प्रख्यात, परात्पर एवं पुरातन पदको प्राप्तकर शोकरहित तथा मुक्त हो जाते हैं, वही सनातन ब्रह्मपद है। वेदवेत्ता उसी परमपदका आश्रय लेते हैं
Sarasvaty uvāca: taṁ vai paraṁ vedavidaḥ prapannāḥ paraṁ parebhyaḥ prathitaṁ purāṇam | svādhyāyavanto vratapuṇyayogais tapodhanā vītaśokā vimuktāḥ ||
Sarasvatī nói: “Cảnh giới tối thượng ấy—cổ xưa, lừng danh khắp nơi, cao hơn cả cái được gọi là ‘cao hơn’—chính là nơi nương tựa mà những bậc thông hiểu Veda tìm đến. Những ai chuyên tâm tự học (svādhyāya), coi khổ hạnh là của cải chân thật, và tự rèn mình bằng giới nguyện, công đức cùng pháp môn Yoga, sẽ đạt đến mục tiêu tối cao ấy; đến đó rồi, họ lìa sầu khổ và được giải thoát.”
ताक्ष्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest, ancient goal (the supreme state associated with liberation) is attained through disciplined spiritual life—self-study (svādhyāya), vows and ethical observances (vrata), accumulation of merit through right conduct (puṇya), and yogic practice—culminating in freedom from grief and liberation.
Sarasvatī is speaking, describing the supreme, well-known ancient goal that Veda-knowers seek. She characterizes the practitioners who reach it—ascetics devoted to svādhyāya and tapas—emphasizing their transformation into sorrowless, liberated beings.